sessizlik

susmakta kadın şimdilerde...

tarafların ihtiyacı var galiba bir tutam sessizliğe...

ancak suskunluğunun sonu bulanık bir su...

eşitlenecek herşey belkide...

bulanık suda yüzerken kelimesizliklerde

bir taraf masmavi okyanuslarda sanıyor kendini...

öyle olmasını isterdi diğer tarafta...

olmuyor....

ayrımına varılmadığı müddetçe arıtılmak için çabalanan ruhlar daha da kirleniyor..

bak.. yine aynı...

diğer taraf görmüyor..

arıtılmamış bir ruhla kendini okyanuslarda sanıyor...

kıyı

yolun düşerse kıyıya bir gün,

ve maviliklerini enginin seyre dalarsan,

dalgalara göğüs germiş olanları hatırla,

selamla, yüreğin sevgi dolu.

çünkü onlar fırtınayla çarpıştılar, eşit olmayan bir savaşta

ve dipsizliğinde enginin yitip gitmeden

sana yol gösterdiler uzakta..

pierre-jean de beranger

o anlamadı ne kadar kırdığını... anlamayacaktı..

kadın zorlamadı şartları.. böyle kırılmışken gereksizdi de..

sağ tarafında binlerce ışık varken o ufacık ışığından ötürü kapamıştı gözünü bütün parıltılara...

nasıl da izin verdi onu yerle bir etmelerine...

işte şimdi bitti bu... tüm umudu... herkes bir araya toplanıp birleşip yıkmışlardı... ne güzel..

başarmışlardı artık...

şimdi sessizce tüm yeteneklerini hiç bir boktan anlamayan insanlar uğruna tüketmiş biri olarak gizlenmişti köşesine.. çıkmayacaktı artık..