hiç bir eve ait değilmiş gibi hissetmek ilk vakitler güzel bir duygu. eşyalarının daima valizlerde başka bir yolculuğu bekliyor oluşu hep bir heyecan veriyor önce.
sonra yersiz yurtsuz hissetmek bir adım daha özgürleştiriyor. tüm bunlar olurken 'az ve öz' felsefesini benimsemiş olan sen, kalabalıklaşıyorsun. önceleri eğlenceli bir oyun gibi olan bu kalabalığın arasına karışıyorsun. artık herşeyin içinde oluyorsun. oysa en çok tüm olanları film gibi dışarıdan izlemeyi seven sendin.
artık o odanın köşesinde bekleyen valizler
