tüm uzaklıkları tüketebilsek... sevdiklerimiz tehlike altında olmadan yaşayabilse... her gece yattığımızda o en uzaktakini düşünmesek, endişelenmesek, çabuk gidip çabuk gelinse... hatta hiç gidilmese... köyler boşaltılmasa. insanlar artık ait oldukları yerlerde mutlu olsa.. doğduğu toprakta saçsa tüm sevinçleri.. abi sevgili, arkadaş, belki herhangi biri... ama kimse gitmese.. anneler gizli gizli kimseya belli etmeden üzülmese.... kimse birbirine güçlü numarası yapmasa... özlemek olmasa... özlemeye gerek duyulmasa...
ama özlüyorum.. endişeleniyorum... gün sayıyorum... annemin gizli endişesini izliyorum... gözleri dlouyor bazen.. mimikleri sertleşiyor. ama hiç konuşmuyor...
